Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Arcade Fire. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Arcade Fire. Pokaż wszystkie posty

14 sierpnia 2017


ARCADE FIRE Everything Now, [2017] Sonovox || Reakcje na nowy album Arcade Fire wydają się być dość histeryczne, ale w gruncie rzeczy pobrzmiewa w nich pewna satysfakcja, jakby wreszcie puściły zapory zabezpieczające niedotykalnych dotąd Kanadyjczyków przed krytyką. Właściwie dobrze się stało, że ci sami którzy wynosili Arcade Fire na piedestały teraz się od nich odwracają, nie grozi im bowiem choćby uświęcony status U2. Po części mamy też do czynienia z szokiem spowodowanym objawieniem, że nie jest to wielki zespół wydający jeden wielki album za drugim a każdy epokowy i koncepcyjny. Niemal cztery lata temu podsumowując recenzję "Reflektor" pisałem: Teraz mam nowe oczekiwania, marzyło by mi się otrzymać od Arcade Fire po prostu zwyczajny album, bez ambicji, bez przekraczania kolejnych granic i możliwości, bez wielkich obietnic, ale z bez wyjątku świetnymi kompozycjami. I temu właśnie bliskie jest "Everything Now".

Oczywiście, tu też mamy pewien koncept, narracyjność, mniej lub bardziej, ale celowo niezręczny marketing (który pogrywa właśnie z ideą marketingu i promocji, stąd tytuły piosenek na kształt log sponsorów czy książeczka w formie supermarketowej gazetki). Ale zarzuty o bycie albumem z przegrzanymi ambicjami przy jednoczesnym niedostatku dobrych kompozycji nie mają sensu, bo taką właśnie płytą był już "Reflektor".


"Everything Now" nie jest ani mniej, ani bardziej pastiszowe i pogrywające ze stylistykami niż "Reflektor" i "The Suburbs". Bez przesady też z tą Abbą, o tym, że Arcade Fire doskonale panują nad barokowym, tanecznym popem wiemy już przynajmniej od "Sprawl II". Pierwsza połowa płyty to ciąg naprawdę fajnych, chwytliwych kompozycji. "Everything Now" - "Signs Of Life" - "Creature Comfort" to dokładnie takie Arcade Fire jakiego powinniśmy oczekiwać, bogate, ozdobne, ale zaskakująco lekkie, ani przesycone, ani przesadzone. Win Butler wypełnia te piosenki licznymi słowy, ale nie są prześpiewane w sensie tłamszenia muzyki i nie irytują eksponowaniem wokali. Ciężko zdecydować, który z tych utworów jest najlepszym, wcale niekoniecznie skłaniam się ku tytułowemu. Jasne, nie słyszymy tutaj niczego nowego, ale każdy z trzech wymienionych jest równie wciągający i angażujący.

Nawet pastiszowa reggae-drobnostka "Peter Pan" wydaje się być tutaj na miejscu. Jeśli weźmiemy pod uwagę skupioną różnorodność albumu i jego przebojowość, to "Everything Now" okazuje się znacznie lepszą płytą Gorillaz niż nieszczęsne "Humanz". Druga jej połowa wyraźnie jednak traci na sile i zgodzić się trzeba, że oferuje kilka najbardziej bezbarwnych, pozbawionych pomysłu i po prostu nudnych piosenek w karierze Arcade Fire ("Good God Damn", "We Don't Deserve Love", choć tu przynajmniej pojawia się próba kreacji zupełnie nowego dla grupy, lekko krautowego brzmienia oraz "Electric Blue", co boli szczególnie, bo jest to niestety jedyna tutaj piosenka w której za pierwszoplanowy wokal odpowiada Régine Chassagne). Zdecydowanie warto jednak dać szanse "Chemistry" i "Put Your Money On Me", bo obie, choć w różny sposób, nawiązują do ejtisowego Bowiego i zabawności początku płyty.

Wystarczy zredukować presję oczekiwań, podejść do Arcade Fire nie jak do wielkiego, pokoleniowego, godnego Grammy zespołu, lecz jak do zespołu zwyczajnego, dla którego dziwnym i nienaturalnym wręcz byłoby jeśli jego pięć studyjnych albumów utrzymywało równie wysoki epokowy poziom. "Everything Now" to płyta odświeżająco mniejsza w skali, wyrugowana ze zbędnych ambicji i jak na Arcade Fire wyjątkowo bezpretensjonalna. Powtarza te same błędy co "Reflektor", ale w zwięźlejszej i lekkostrawnej formie. Wydaje się, że podobnie jak "Arcade Fire EP" skromnie otwierało indie-barokową trylogię kontynuowaną na "Funeral" i "Neon Bible", to "Everything Now" niczym naprawdę sympatyczny dodatek wieńczy trylogię taneczną "The Suburbs" i "Reflektor". 7.5/10 [Wojciech Nowacki]

23 listopada 2013


ARCADE FIRE Reflektor, [2013] Sonovox || „Sprawl II (Mountains Beyond Mountains)” było jak błysk dyskotekowej kuli na zapuszczonych przedmieściach. Lirycznie depresyjne „The Suburbs” było oczywiście pełne świetnych kompozycji, w końcu album ten zasłużył sobie Grammy, ale „Sprawl II” wyróżniało się bezdyskusyjnie. Arcade Fire poszli w tańce i niekoniecznie musiał to być jednorazowy wybryk. Jeśli jakakolwiek grupa mogła sobie pozwolić na taki fantazyjny skok w bok, nie tracąc przy tym nic na swojej tożsamości, to tylko Arcade Fire. Kto zatem wierzył w potencjał Kanadyjczyków mógł przewidywać ich kolejny ruch. Zwłaszcza, że „Sprawl II” było finalnym singlem z „The Suburbs”, wkrótce potem pojawił się jeszcze podwójny singiel remiksowy „Sprawl II / Ready To Start” a niedługo potem pierwsze plotki o szykowanym czwartym albumie. A że James Murphy, a że David Bowie… Oczekiwaliśmy od przystrojonych w cekiny Arcade Fire zaproszenia na dyskotekę, trafiliśmy raczej na dansing.


„Reflektor” musiał być hitem, ponad siedem minut, teledysk Corbijna, jeden wers od Davida Bowiego, który zdominował pierwszą połowę tego roku i łaskawie pozwolił Arcade Fire zająć drugą, choć nadal w swoim blasku. „Reflektor” nie do końca okazał się nowym „Sprawl II”, raczej growerem, który faktycznie okazuje się jednym z najlepszych utworów na albumie. Z prostej przebojowości akcent przesunięty został na epickość, ale skoro to zaledwie pierwszy singiel, to ta musi być dalej? Na płycie są jeszcze dwa świetlane punkty a wszystkie znajdują się na pierwszym dysku. Motoryczne disco „We Exist”, oparte na świetnym basie, z syntezatorem w finale, a przede wszystkim z pełnymi rozmachu smyczkami, z klubu wyprowadza nas wprost na stadiony. „Normal Person” zaś najbardziej gitarowy i normalnie (jak na Arcade Fire) rockowy utwór nie tylko na tym albumie, ale i chyba w ich twórczości w ogóle.

„Flashbulb Eyes” to ledwie odrobinę chaotyczny, plemienny przerywnik, najbardziej kojarzący się z dokonaniami Yeasayera. „Here Comes The Night Time” natomiast, jakoby predestynowane do bycia wielką kompozycją, skoro doczekało się i kontynuacji, cierpi trochę na brak przestrzeni, płaskie brzmienie perkusji i kompozycyjne poszatkowanie, choć miejscami robi miło egzotycznie niemal w stylu Vampire Weekend. Po przyzwoitych „You Already Know” i „Joan Of Arc” (z oczywistym tekstem) nadchodzi czas na zmianę płyty.


„Vol. 2” otwiera wspomniana już powtórka z „Here Comes The Night Time” i jak to często bywa, okazuje się po prostu zredukowanym brzmieniowo i emocjonalnie krótkim nawiązaniem. Wybrane na drugi singiel „Afterlife” było utworem na który nie zwróciłem żadnej uwagi podczas pierwszego przesłuchania tej płyty. W „Awful Sound (Oh Eurydice)” i „It’s Never Over (Oh Orpheus)” najbardziej obiecujące są tytuły, przy czym pierwszy z wymienionych zaskakuje soft-rockowym klimatem w stylu Electric Light Orchestra. „Porno” prezentuje się nawet ciekawie, choć może to znów sugestia tytułem, bo w otoczeniu lepszych kompozycji chyba aż tak by się nie wyróżniało. Kończące całość „Supersymmetry” patos ma tylko w tytule, zdecydowanie nie jest to Muse… Może szkoda?

Bo patos i przebogate aranżacje są czymś co akurat u Arcade Fire lubimy, za to cenimy przecież „Neon Bible”. „Reflektor” obiecuje wiele, dwa dyski, ogromna i przemyślania kampania medialna, intrygujące tytuły, tymczasem wielkości tu nie czuć zarówno za sprawą częściowo przeciętnych kompozycji, ale też dzięki produkcji. Gitar nikt tu specjalnie nie oczekiwał, ale również elektroniki, niekoniecznie tanecznej, wiele tu nie ma. Większość albumu zdominowana jest przez mocno wyeksponowaną i poszatkowaną perkusję. Fani Radiohead po wysłuchaniu „The King Of Limbs” mówili o uczuciu słuchania przez pół godziny z kawałkiem pukania automatu perkusyjnego. „Reflektor” również w sporej części, szczególnie na zdecydowanie słabszej drugiej płycie, opiera się perkusyjnym stukaniu, ledwie odrobinę wzbogaconym ciekawszymi aranżacjami schowanymi w tle. A gdy już pojawia się więcej dźwięków, to dzięki płaskiej produkcji mamy wrażenie, że zbyt duży zespół gra w zbyt małym pomieszczeniu.

Może i ma to być jakieś nawiązanie do lat osiemdziesiątych. Zwłaszcza, że dość często album ten stawia przed nami obraz teoretycznie kolorowy, ale niekoniecznie bogaty. Mamy tu raczej klubokawiarnię z polskim wykonaniu, gdzie panie w klipsach i tapirach zamawiają pepsi-colę, panowie trawią wódkę a wodzirej namawia do wspólnej zabawy na którą nikt już nie ma sił. Przynajmniej jeśli chodzi o teksty widoczna jest lekka optymistyczna odmiana i zwrot w stronę prostych, choć zawoalowanych w typowy dla Arcade Fire sposób, historii miłosnych. Bo kto wsłuchał lub wczytał się w „The Suburbs” ten być może pamięta jak zaskakująco depresyjna była to płyta. I nadal lepsza od „Reflektor”. Teraz mam nowe oczekiwania, marzyło by mi się otrzymać od Arcade Fire po prostu zwyczajny album, bez ambicji, bez przekraczania kolejnych granic i możliwości, bez wielkich obietnic, ale z bez wyjątku świetnymi kompozycjami. Ale na razie mamy „Reflektor”, z jego pierwszą płytą na 7/10 i drugą na 5/10, więc chcąc nie chcąc ostatecznie: 6/10. [Wojciech Nowacki]